ఈరోజు నువ్వు చేసేదే... రేపు నీకు తిరిగి వస్తుంది. మనసును కదిలించే కథ

వెంకటయ్య కిటికీ బయటకు చూస్తూ ఏదో ఆలోచనలో మునిగిపోయాడు. కొద్ది సేపటికి కారు ఒక పెద్ద భవనం ముందు ఆగింది. ఆ గేటుపై "వృద్ధాశ్రమం" అని రాసి ఉంది. ఆ బోర్డు కనిపించగానే వెంకటయ్య గుండె భారమైంది. తన కొడుకు తనను ఇక్కడ ఎందుకు తీసుకొచ్చాడో అతనికి అర్థమైంది. జీవితమంతా తన కొడుకు కోసం కష్టపడి, ఎన్నో త్యాగాలు చేసి పెంచిన తానే ఇప్పుడు అతనికి భారంగా మారిపోయాననే బాధ అతని మనసును కలిచివేసింది.

కారు దిగిన తర్వాత కార్తీక్ చుట్టూ చూస్తూ ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆ తర్వాత తన తండ్రి వైపు తిరిగి, "నాన్నా... మనం ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చాం?" అని అడిగాడు. రామకృష్ణ చాలా సాధారణంగా, "తాత చాలా ముసలివాడయ్యాడు బాబూ. ఇంట్లో చూసుకోవడం కష్టమవుతోంది. అందుకే ఇక్కడ వదిలేస్తున్నాం" అని చెప్పాడు. ఆ మాటలు వెంకటయ్య చెవుల్లో బాణాల్లా గుచ్చుకున్నాయి. చిన్నప్పుడు తన కొడుకు జ్వరంతో బాధపడితే రాత్రంతా నిద్రపోకుండా చూసుకున్న రోజులు అతని కళ్ల ముందు కదలాడాయి. తన కొడుకు మొదటి అడుగు వేసిన రోజు నుంచి జీవితంలో స్థిరపడే వరకు తాను చేసిన త్యాగాలు గుర్తుకొచ్చాయి. కానీ ఇప్పుడు తన కొడుకు నోట వచ్చిన ఆ మాటలు అతని హృదయాన్ని ముక్కలు చేశాయి.

వృద్ధాశ్రమం లోపలికి వెళ్లే సమయంలో కార్తీక్ నేలపై పడివున్న ఒక చిన్న కాగితాన్ని గమనించాడు. దానిని తీసుకుని జాగ్రత్తగా తన జేబులో పెట్టుకున్నాడు. అది వృద్ధాశ్రమం చిరునామా ఉన్న బ్రోచర్. అది చూసిన రామకృష్ణ నవ్వుతూ, "ఏమిటి నాన్నా... ఆ కాగితం ఎందుకు తీసుకున్నావు?" అని అడిగాడు. కార్తీక్ కూడా చాలా అమాయకంగా, "ఇది తర్వాత అవసరం పడుతుంది కదా నాన్న" అని చెప్పాడు. ఆ మాట విన్న రామకృష్ణకు ఆశ్చర్యం వేసింది. "దేనికి అవసరం?" అని మళ్లీ అడిగాడు.

కార్తీక్ చెప్పిన సమాధానం అక్కడున్న వారందరినీ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంలోకి నెట్టేసింది. "రేపు నువ్వూ ముసలివాడివి అవుతావు కదా నాన్న. అప్పుడు నిన్ను కూడా ఇక్కడికి తీసుకురావాల్సి వస్తుంది. అందుకే ఈ అడ్రస్ దాచుకుంటున్నాను" అని చెప్పాడు. ఆ మాటలు విన్న క్షణంలో రామకృష్ణకు ప్రపంచం మొత్తం తిరిగినట్లైంది. తన గుండె ఒక్కసారిగా భారమైంది. తాను చేస్తున్న పని ఎంత పెద్ద తప్పో అర్థమైంది. తన కొడుకు తన మాటలను కాదు, తన పనులను నేర్చుకుంటున్నాడనే నిజం అతని కళ్లకు కట్టినట్టు కనిపించింది. ఈరోజు తాను తన తండ్రితో ఎలా ప్రవర్తిస్తున్నాడో, రేపు తన కొడుకు కూడా తనతో అలాగే ప్రవర్తిస్తాడని గ్రహించాడు. ఆ ఆలోచనతో అతని కళ్లలో కన్నీళ్లు ఉబికాయి.

ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా రామకృష్ణ తన తండ్రి దగ్గరకు వెళ్లాడు. "నాన్నా... నన్ను క్షమించండి. నేను చాలా పెద్ద తప్పు చేయబోయాను" అని చెబుతూ గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. వెంకటయ్య కూడా కన్నీళ్లతో తన కొడుకును హత్తుకున్నాడు. ఆ రోజు వృద్ధాశ్రమం గడప దాటాల్సిన అతను మళ్లీ తన ఇంటి గడప దాటాడు. ఇంటికి తిరిగి వెళ్తున్న కారులో ఈసారి నిశ్శబ్దం లేదు. తండ్రి, కొడుకు, మనవడి మధ్య ప్రేమ మాత్రమే కనిపించింది. ఆ చిన్నారి చెప్పిన ఒక్క మాట ఒక కుటుంబాన్ని విడిపోకుండా కాపాడింది.

ఆ రోజు రామకృష్ణ ఒక గొప్ప జీవిత సత్యాన్ని తెలుసుకున్నాడు. మనం ఈరోజు చేసే ప్రతి పని రేపు మన ముందే నిలుస్తుంది. పిల్లలు మనం చెప్పేది కంటే మనం చేసేది ఎక్కువగా నేర్చుకుంటారు. అందుకే తల్లిదండ్రులను గౌరవించండి, ప్రేమించండి, వారి త్యాగాలను గుర్తుంచుకోండి. ఎందుకంటే ఈరోజు మీరు మీ తల్లిదండ్రులతో ఎలా ప్రవర్తిస్తారో, రేపు మీ పిల్లలు మీతో కూడా అలాగే ప్రవర్తిస్తారు. అదే జీవితంలోని గొప్ప సత్యం.